شکل وضعیت
فرم جانبی ایستاده با پاهای صاف.
هر دو پا در ایستادن با فاصلهٔ زیاد کشیده‌اند. تنه روی پای جلو متمایل می‌شود، دست همان سمت انگشت بزرگ آن پا را می‌گیرد و دست دیگر به بالا کشیده می‌شود. نگاه دست بالاآمده را دنبال می‌کند.
در بدن چه می‌گذرد؟
وقتی تنه روی پای جلو متمایل می‌شود، فاصلهٔ زیاد پاها تکیه‌گاه جانبی فراهم می‌کند. تکیه‌گاه بلندتر برای دست، میزان کشیده‌شدن لازم تنه را کم می‌کند. چرخش و خم‌شدن جانبی با فرم انتخابی تغییر می‌کنند؛ فاصلهٔ دست از زمین تعیین نمی‌کند وضعیت برای فرد مناسب است یا نه.
سازگارکردن و محدودیت‌ها
این توضیح شکل و چارچوب را مشخص می‌کند. سازگارکردن، اجرای وضعیت را تغییر می‌دهد و نباید آن را با همهٔ گونه‌های نام‌دار در یک نمودار سنتی یکسان دانست. برای انتخاب ورود و خروج مناسب، آموزش بیشتری لازم است.
بلوک کف دستِ پایینی را نگه می‌دارد و دامنهٔ رسیدن لازم را کاهش می‌دهد. هر دو پا را محکم روی زمین نگه دارید و زانوها را به زور حرکت ندهید. این تکیه‌گاه یک انطباق معاصر است.
تمرین با احتیاط
اگر آسیب‌دیدگی یا بیماری دارید، دارو مصرف می‌کنید، باردار هستید یا شیر می‌دهید، یا شرایط دیگری دارید که ممکن است بر تمرین شما اثر بگذارد، دربارهٔ فعالیت‌های مناسب و تغییرات لازم با یک متخصص واجد صلاحیت مراقبت‌های سلامت مشورت کنید.
وضعیت‌های تازه و وضعیت‌های دشوار را با مربی واجد صلاحیت یوگا یاد بگیرید. دامنه را با بدن خود هماهنگ کنید و در صورت درد یا سرگیجه متوقف شوید. ویدئوی کوتاه حرکت را نشان می‌دهد؛ طول آن تعیین نمی‌کند وضعیت را چه مدت نگه دارید.
ایستادن روی سر، ایستادن روی شانه‌ها و نیلوفر، وضعیت‌های شروع برای مبتدیان نیستند. آسیب‌دیدگی، مشکل تعادل یا گلوکوم نمونه‌هایی از دلایل ارزیابی فردی مناسب‌بودن تمرین‌اند. درهم‌گیری اندام‌ها را با زور انجام ندهید و از بدن به‌عنوان اهرم علیه زانو استفاده نکنید.
شیوه‌ها و گونه‌های یوگا
این پیوندها زمینه‌های آموزشی و شکل‌های نزدیک را مقایسه می‌کنند. پیش از انجام یک وضعیت، شکل مشخص، تکیه‌گاه‌ها و محدودیت‌های شرح‌داده‌شده در این صفحه را بخوانید.